Kolejny raz zdaliśmy egzamin. Z radością o tym piszę. Egzamin z zaangażowania i hojności. My mieszkańcy regionu, mazowszanie. W Ciechanowie, Pułtusku, Płocku, Warszawie i Radomiu oraz innych miastach i miejscowościach, gdzie odbywały się kwesty na renowację zabytkowych nagrobków.

Tytuł mojego dzisiejszego felietonu może dla niektórych brzmieć nieco dziwnie, ale jednak dzieje Mazowsza kryją sporo takich niecodziennych historii i nietuzinkowych postaci. Dotyczy to również diecezji płockiej, która w ponad dziewięćsetletniej historii miała trzech książąt-biskupów z dynastii panującej.

W ubiegły weekend po raz kolejny majstrowaliśmy przy czasie. W nocy z soboty na nadzielę cofaliśmy go o godzinę. No i co? Staliśmy się młodsi, przeżyliśmy coś szczególnego jeszcze raz, wróciliśmy do jakiejś szczęśliwej chwili? 

List składał się z trzech słów, ale sprawił mi radość jakbym przeczytała dobrą książkę. Gdyby ktoś mnie obserwował, zobaczyłby na mojej twarzy szeroki uśmiech. Osobie postronnej słowo: „Odchodzę” mogło się różnie kojarzyć. Osoba wtajemniczona wiedziała, iż niesie ono pozytywną informację.

Ubiegłotygodniowy felieton redaktora Ryszarda Maruta o chłopach i chłopkach, a właściwie to o najnowszej ekranizacji powieści Władysława Reymonta „Chłopi” oraz o książce Joanny Kuciel-Frydryszak „Chłopki” zachęcił mnie do przypomnienia wydarzeń, którymi żyła w latach trzydziestych cała Polska, a które miały również swoją północno-mazowiecko odsłonę, czyli o strajkach chłopskich i najbardziej zapamiętanym „wielkim strajku chłopskim” z 1937 r.

Minęły już dwa tygodnie od dnia wyborów, a w centrali PiS na Nowogrodzkiej ciągle szukają winnych… wygranej tej partii. Prezes Jarosław Kaczyński i premier Mateusz Morawiecki przy każdej okazji głoszą, jak wielka to była wiktoria po raz trzeci z rzędu wygrać wybory i zdobyć więcej mandatów w Sejmie niż inne partie.