W ubiegłym tygodniu na powierzchnię zmrożonego i szczelnie przykrytego śniegową czapą kraju nad Wisłą wydostała się straszna wieść – dokonano profanacji krzyża! Czy potrzeba lepszego tematu do rozgrzania opinii publicznej w mroźne styczniowe dni, na dodatek tuż po Świętach Bożego Narodzenia? 

Kiedy rok pański nowy stanął, najjaśniejszą Rzeczpospolitą śniegiem zasypawszy, lodem skuwszy i mrozu szponami tnąwszy, na powrót za wielką wodą, jako i roku pańskiego zeszłego, hormonu samczego poziom normy wszelakie przekraczać począł.

„Historia jest koszmarem, z którego próbuję się obudzić" - to słynne zdanie Stephena Dedalusa z powieści Jamesa Joyce'a „Ulisses"prześladuje mnie od tygodni. Czy można wyzwolić się z historii? Zapomnieć o nieustannych wojnach, intrygach, zamachach, obozach koncentracyjnych, upadku człowieka?

Zimowa aura nas nie odpuszcza, a synoptycy ostrzegają, że mrozy dadzą się nam jeszcze we znaki. Korzystając więc z tej niecodziennej okazji chciałbym dziś pozostać przy mroźno-zimowych opowieściach z północnego Mazowsza i poświęcić nieco uwagi miejscowościom naszego regionu, których nazwy utrwaliły pamięć dawnych zim lub z takimi się kojarzą.

Z kalendarza spadały ostatnie grudniowe kartki
Nadchodził naszego wieku koniec pierwszej ćwiartki 
Rok stary, Dwudziesty piąty, jeszcze się tu snuje
Ale już z Szóstym, młodszym bratem esemesuje:

I nastał kres roku pańskiego zeszłego. Zdawać mi się raczyło, iże ze poprzedniem rokiem porównawszy, jakowyś spokojniejszy tenże się jawił, we refleksyi takowej myśl, iże może i kusiowo, jeno stabilnie. Lecz kiedym dzieje owe przejrzał, we dictum owe żem zwątpił.