Mignęła kolejna okrągła rocznica… 60 lat temu, 9 maja 1966 roku (ówczesny Dzień Zwycięstwa) Telewizja Polska wyemitowała pierwszy odcinek serialu „Czterej pancerni i pies” w reżyserii Konrada Nałęckiego, na podstawie książki płk. Janusza Przymanowskiego, weterana Pierwszej Armii Wojska Polskiego. 

Zaprawdę powiadam wam, lud ziemi ciechanowskiej modły natenczas wznosić będzie przede pudłem ze obrazem ruchomym, co się telewizyją zowie. Tamże wszak, we krainie owej, gdzie Amadeusz Mocarz, Ludwik Betonmen, li Janko Struś symfonije swe onegdaj brzdąkać raczyli, natenczas we krainie owej czarów lud Alicyę obaczy.

Na temat prezydentów pisano wiele, dobrze i źle. W Polsce jednakże rzadko o którym pisano dobrze, w Ameryce rzadko o którym pisano źle (najgorzej o obecnym).

Konrad Mazowiecki i zakon krzyżacki to temat, który w tym roku dość często pojawia się w mediach w związku z rocznicą 1226 roku. Nie chciałbym jednak w tym miejscu opisywać, co tak naprawdę stało się we wspomnianym roku, oraz jak wyglądało zajęcie ziemi chełmińskiej przez Krzyżaków, natomiast jednemu z wątków mazowiecko-krzyżackiej historii, dotyczącym codziennych kontaktów sąsiadów z obu stron granicy, chciałem poświęcić nieco więcej uwagi. Związany on jest z szeroko rozumianymi kontaktami kulturalnymi, a konkretnie z wpływami sztuki (architektury) krzyżackiej na Mazowszu. 

Jak wielu moich znajomych (i nieznajomych) każdy nowy dzień zaczynam od porannej kawki. Wysłużonemu ekspresowi wydaję (a raczej sobie) krótkie żołnierskie komendy: nasyp kawy, napełnij wody, miel – parz - nalewaj! No i już jest znajome, miłe uchu prychanie i syczenie, a zaraz potem pobudzający zmysły zapach. Zwyczajna poranna kawka...

Zaprawdę powiadam wam, dziwnie jakoś. Maj nas we majówkę Celsjuszem wysokiem uraczył, jako nigdy. Słońce promieniowaniem superfioletowym lica nasze spaliło, grill skwierczał zawzięcie ode kiszki i kiełby, a miód pitny i okowita lać się raczyły strumieniami. Łżykwiat parszywy żywot swój zakończył.