I siąpić począł deszczyk dżdżysty, wiater lica fikuśnie smagać począł, Celsjusz nikczemne przybrać raczył wartości, a słonko promienia superfioletowego szczędzić poczęło. Nie masz ci już boćka we krainie owej, gdzie bursztynowy świerzop, świerzop ci już nie bursztynowy i dzięcielina nie pała, a łosie, dziczyzna i zwierz wszelaki tęsknie ku włościom człeczym bieżą, ze człekiem się mijawszy, co natury zew posłyszawszy ku ostępom dzikim wojaż czyni, coby grzyba ubić. Nadejszła jesienna pora.

W ubiegłą niedzielę wysłuchałem pięknego kazania w radiowej Dwójce pastora Adwentystów Dnia Siódmego, Piotra Stachurskiego, pod wiele mówiącym tytułem: "Silni wobec słabych, słabi wobec silnych". Pastor wielokrotnie powoływał się na Biblię, gdy przywoływał przypadki ludzi postępujących wbrew ewangelicznym zasadom. Wiadomo, słabym należy się pomoc i zrozumienie, wobec silnych trzeba zachować się godnie, bez uniżoności. To, że zazwyczaj jest odwrotnie wiemy dobrze wszyscy z codziennej obserwacji życia. Często zachowujemy się inaczej, niż nakazuje etyka, zwycięża tani pragmatyzm. To uniwersalna przypadłość, dotyczy zarówno zwykłych ludzi jak i ( a może przede wszystkim), polityków.

W minionym tygodniu w Muzeum Mazowieckie w Płocku odbyła się trzydniowa konferencja naukowa poświęcona 500-leciu włączenia Mazowsza do Królestwa Polskiego, przygotowana wspólnie z Instytutem Historii PAN. Było to podsumowanie projektu badawczego prowadzonego od 2022 r., w którym wzięło udział kilkudziesięciu badaczy – historyków, archeologów, antropologów i historyków sztuki – z ośrodków naukowych całego kraju.

W oryginale ("Popioły", Stefan Żeromski) jest oczywiście - "Ogary poszły w las...". Mam nadzieję, że wybitny polski pisarz mi wybaczy, że zaczerpnąłem to powiedzenie z jego powieści i skojarzyłem z narodowym hobby - z grzybobraniem.

Powiadam wam, komunikacya międzyczłecza na psy zejść raczyła. Natenczas nijak się dogadać. Człek człekowi braunem i spode gaśnicy spoziera. Nie może już człek we windzie ze gołą niewiastą. A we Sejmie Wielkim poseł wysłowić się nie może, przeto coby racye swe zakomunikować, psią mową posługiwać się raczy.