Trudne chwile przeżywają fani piłki nożnej po przegranym meczu barażowym ze Szwecją. Nie pojedziemy na mistrzostwa świata w piłce nożnej, nie dla nas Ameryka, Meksyk i Kanada... A czekało już tam na nas miejsce w grupie F, z Holandią, Japonią i Tunezją.

Mawiają, iże nadobne są poniedziałki, albowiem pańszczyznę na powrót odrabiać trzeba. Jeno zaprawdę powiadam wam, i wtorki nie zawżdy zacniejsze, albowiem raz we roku pańskim wtorek poniedziałkiem się jawi.

Lubię Wielkanoc, mistyczne święto. Zwycięskie. Oprócz tradycji i duchowego wymiaru jest to święto wiosny, światła przenikającego mrok, święto życia. Przyroda budzi się i tu i ówdzie kusi kolorami. Albo śpiewem ptaków. Wprowadza w trans zachwytu. Czujemy się odrodzeni. Kwitnienie, oczekiwanie. Całe kobierce krokusów, narcyze, żonkile, forsycje... A już za chwilę będą się pysznić magnolie, bzy, rododendrony. Zawrót głowy!

Któż z nas nie słyszał – a zapewne wielu na własne oczy widziało – o słynnych Drzwiach Gnieźnieńskich, wiszących w południowym portalu bazyliki prymasowskiej w Gnieźnie. Odlane z brązu, w stylu romańskim, mniej więcej w ostatniej ćwierci XII wieku, na zlecenie księcia Mieszka III Starego i któregoś ze współczesnych mu arcybiskupów gnieźnieńskich, przedstawiają sceny z życia św. Wojciecha, od jego narodzin aż do złożenia jego ciała w grobie.

Czym wypełnić wielkanocny koszyczek, by potem bez wstydu poświęcić go w kościele w Wielką Sobotę? Wiadomo: chlebem, jajkami, wędliną (nie dotyczy wegetarian), jakąś babką... Do tego sól, która symbolizuje prawdę i chroni przed diabłem oraz chrzan, który podobno oznacza siłę fizyczną. A z rzeczy niekonsumpcyjnych? Oczywiście baranka, jako symbol zmartwychwstania. Jeszcze coś więcej?

Zaprawdę powiadam wam, mylić się nie raczył Lucjan Silnoręki, albowiem i jam widzę zielone drzewa, krasne róże wżdy, widzę kwitnienie owych, dla mej i dla twej osoby i tedy refleksya takowa nachodzi, iże cóż za zacny ów łez padół.