Jak cię widzą, tak cię piszą… Wydaje się, że większość z nas zna zasadę i stara się ją przestrzegać w życiu, w działalności zawodowej, społecznej i każdej innej. A już gdy prowadzimy swoją firmę, to działanie wizerunkowe, przemyślane i długofalowe utrwalanie marki jest wręcz konieczne. Inaczej może się to skończyć… bankructwem?

Na chwilę jeno żem ze ślepiów spuścił ciechanowską ziemię, ode pańszczyzny odrabiania wolne wziąwszy, coby się porobiło. Wtenczas wiater parszywy mazowieckie ziemie spustoszył, opinogórskich włości nie szczędząc i szkody czyniąc niepomierne. Natenczas bestyje czworonożne z amazońskiej puszczy po mazowieckich borach grasować poczęły, trwogę i zgrozę siejąc ode gołymińskich, przeze regimińskie, gruduskie, aże po pułtuskie i makowskie włości.

W szybkim, dystopijnym świecie w którym żyjemy wydaje się, że nic nas już nie powinno zdziwić. A jednak... Zbyt łatwo poddajemy się ekwilibrystyce ludzi, którzy z racji nie tyle wieku i urzędu ile zwykłej przyzwoitości, powinni traktować nas poważniej. Szczególnie, gdy mamy do czynienia z wyższymi urzędnikami lub politykami.

W jednym z ostatnich numerów TC ukazał się artykuł Pawła Słupskiego o narodzinach socjalizmu na Mazowszu widzianych oczami ks. Marcelego Przedpełskiego, który od 1917 r. przez 30 lat był proboszczem w Klukowie, leżącym na skraju powiatu pułtuskiego. Prowadzona przez księdza kronika, nieraz już przeze mnie w felietonach przywoływana, zawiera między innymi wiele informacji i obserwacji z okresu okupacji niemieckiej na północnym Mazowszu.

Z szybkością jaguara, pantery, lamparta
Dościgła mnie informacja uwagi warta
Niesie Tygodnik i wieś(ć) gminna tę nowinę:
Widziano pumę płową pod Gołyminem!

Zaprawdę powiadam wam, najjaśniejsza jest Rzeczpospolita. Tudzież bursztynowy świerzop i gryka jako śnieg biała i tudzież panieńskim rumieńcem dzięcielina pała, czymkolwiek ci ona. Tudzież kruszynę chleba ze ziemi podnoszą i tudzież bagnet na broń i nie będzie Germanin pluł nam we lico. I niechaj narodowie wżdy postronni znają, iże jako zdrowie ci ona i nikt się nie dowie. Zaprawdę, zacnie jest żywot swój nade Wisłą wieść przeze rok pański cały. Aże do wakacyj.