Dwa tygodnie temu na kongresie Impact ’26 w Poznaniu (wydarzenie poświęcone geopolityce, sprawom społecznym, gospodarce i nowym technologiom), na którym obecni byli wielcy, bogaci wpływowi, rządzący, oraz mądrzy ludzie naszych czasów, w jednym z paneli wystąpiła nasza noblistka Olga Tokarczuk.

Zaprawdę powiadam wam, osobliwe to czasy, we których żywot swój wiedziem. Gdyby roków temu tuzin człek jakowyś wizyję takową objawił, jakiż obraz świata natenczas, niechybnie uczynić bym mu radził, coby we prawicę ująć raczył koło i nimże cisnął we czoło. Szaleńcem człek ów we ślepiach mych jawił by się, albowiem któż wieszczyć by zdołał quo vadis świat ów podążył. Żodyn.

Napoleon mawiał, że aby wygrywać bitwy trzeba mieć dużo szczęścia. Umiejętności, wiedza, doświadczenie też się liczyły, ale miały znaczenie podrzędne. Dlatego takich generałów dobierał, którzy w jego mniemaniu cieszyli się opieką Opatrzności. Nikt jednak nie jest dzieckiem szczęścia na wieczność. O tym wielki wódz nie wiedział i niewiele myśląc pognał swoją armię na Moskwę, gdzie szczęście go opuściło. I już nie wróciło.

Jednym z ważnych elementów topografii dawnego Mazowsza były zamki, które spełniały przeróżne funkcje, nie tylko obronne czy rezydencjonalne. Do dziś na północnym Mazowszu przetrwały jedynie trzy zamki – w Płocku, Ciechanowie i Pułtusku, a przecież jeszcze w XVI czy XVII wieku było ich kilkanaście.

 „To był sen, piękny sen... W Barcelonie, bliżej gwiazd...”

Zaprawdę powiadam wam, zapłakały niebiosa nade najjaśniejszą Rzeczpospolitą i ciechanowską ziemią wysuszoną na wiór i zlitowawszy się nade losem okrutnym krainy owej, gdzie bursztynowy świerzop, życiodajnym monotlenkiem diwodoru zrosiły z lekka, jakoby łaską uświęcającą i jakoby zbawieniem ode złego, zmywszy z grubsza z ziemi owej utrapionej wegetacyi i egzystencyi troski, co się suchotą zowie.