Jest taki drzeworyt z XVI w., okrutny. Przedstawia powieszonego na szubienicy człowieka, głową w dół. Obok niego, w takiej samej pozycji wisi pies. Pod szubienicą widzimy wykonawców tej egzekucji – katów. Jeden z nich, na koniu, dźga psa włócznią. Oszalałe z bólu zwierzę usiłuje ugryźć swojego towarzysza skazańca…

Zaprawdę powiadam wam, rok pański bieżący tłustym jest rokiem pańskim, albowiem na grubo i na pełnej wszelako. Nie masz ci mecyi miarkowania, jeno pasa popuszczanie ileż wleźć raczy. Ze rury grubej, beze ogródek i beze bawełny owijania, coby cierpliwości naszej test jakowyś uczynić i coby obaczyć, ileż znieść możem. Zali jakem prawił z roku pańskiego początkiem, za nami ostatni rok pański zacny?

Jak do tej pory nie interesowałem się dyplomatami, nawet w randze ambasadora. Ojciec mojego znajomego był kiedyś świetnym ambasadorem polskim w Holandii, ale zginął w wypadku na autostradzie w Niemczech, jadąc na własny ślub. Był też pisarzem a jego książki weszły do klasyki polskiego reportażu. Nazywał się Ksawery Pruszyński. Jedyny bodaj dyplomata, którego osobiście poznałem kiedyś w Waszyngtonie, Andrzej Jarecki, był w ambasadzie attache kulturalnym. Ale poza tym był też poetą, dramaturgiem, satyrykiem i tłumaczem. I także zginął w wypadku drogowym, tyle że za oceanem.

Zima nie odpuszcza, mrozy też, więc dziś o mroźnych pożytkach uwag kilka. Niskie temperatury notowane w Polsce w przeszłości, łącznie z tą do niedawna rekordową ze stycznia 1940 r., jaką odnotowano w Siedlcach (-41 stopni C), o której przypomniał ostatnio redaktor Ryszard Marut, dla naszych przodków nie zawsze kojarzyły się tylko z zagrożeniami. Wręcz przeciwnie, w niektórych wymiarach życia codziennego w dawnych wiekach, wydawały się one wręcz pożądane. Dotyczyło to zarówno komunikacji i różnych spraw bytowych, jak również zabawy i rozrywki.  

Natenczas, czyli - kiedy? No - teraz, w tej chwili, na przełomie stycznia i lutego 2026 roku. Więc na ten czas ubierajmy się ciepło i wygodnie, uważajmy na drogach i chodnikach (bo jak jest mroźno, to na pewno i ślisko), dbajmy też o słabszych, o nasze zwierzęta, dokarmiajmy (mądrze) ptaki.

Zaprawdę powiadam wam, biada temu, któż na braci naszych mniejszych prawicę podnieść raczy, albowiem druhami ci oni naszymi, we doli i niedoli towarzyszami, a miłosierdzie ich prawdziwe i nie podług zasług naszych.