Na polskiej scenie politycznej, jak również (a może przede wszystkim), na platformach społecznościowych, idziemy od tragedii do komedii i z powrotem. Balzak napisał "Komedię ludzką", a równie dobrze mógłby napisać "Tragedię". Zresztą, napisano już u nas "Tragedyję Płocką", historię księcia Ziemowita II, człowieka porywczego charakteru. Takich teraz na pęczki...

I nadszedł czas dziękczynienia, kiedym dar Eucharystyi przyjąć winni. Zaprawdę powiadam wam, chleba i wina nam trzeba, jako Pan Bóg przykazał. Cobym zbawienia dostąpili, coby nas wywiódł z ziemi egipskiej, domu niewoli. Dzięki my składalim wszak macierzom naszym, jako i dzięki składamy dziatkom naszym dnia pierwszego miesiąca szóstego roku pańskiego bieżącego i natenczas we procesyi dziękczynnej pójść możem. Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne. 

W miniony piątek uroczyście świętowano w Mławie 120-lecie I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Wyspiańskiego, kontynuującego tradycje siedmioklasowej Szkoły Handlowej w Mławie, która zainaugurowała swoją działalność we wrześniu 1906 r. Była to wówczas druga obok Gimnazjum Polskiego w Płocku, późniejszej Jagiellonce, szkoła średnia na północnym Mazowszu z polskim językiem nauczania.

Dwa tygodnie temu na kongresie Impact ’26 w Poznaniu (wydarzenie poświęcone geopolityce, sprawom społecznym, gospodarce i nowym technologiom), na którym obecni byli wielcy, bogaci wpływowi, rządzący, oraz mądrzy ludzie naszych czasów, w jednym z paneli wystąpiła nasza noblistka Olga Tokarczuk.

Zaprawdę powiadam wam, osobliwe to czasy, we których żywot swój wiedziem. Gdyby roków temu tuzin człek jakowyś wizyję takową objawił, jakiż obraz świata natenczas, niechybnie uczynić bym mu radził, coby we prawicę ująć raczył koło i nimże cisnął we czoło. Szaleńcem człek ów we ślepiach mych jawił by się, albowiem któż wieszczyć by zdołał quo vadis świat ów podążył. Żodyn.

Napoleon mawiał, że aby wygrywać bitwy trzeba mieć dużo szczęścia. Umiejętności, wiedza, doświadczenie też się liczyły, ale miały znaczenie podrzędne. Dlatego takich generałów dobierał, którzy w jego mniemaniu cieszyli się opieką Opatrzności. Nikt jednak nie jest dzieckiem szczęścia na wieczność. O tym wielki wódz nie wiedział i niewiele myśląc pognał swoją armię na Moskwę, gdzie szczęście go opuściło. I już nie wróciło.