Zaczął się czas wakacji. Albo jedziemy w plener, albo snujemy plany czy marzenia o wyjeździe na antypody. Jest tyle ciekawych miejsc, a wszystkie wydają się groźne. Upały, chłody, deszcze, urwiska i osuwiska, mętne, głębokie wody i nieświeże lody.

Wśród wielu tegorocznych jubileuszy obchodzonych w naszym regionie media rozpisują się o 50-leciu ciechanowskiej wieży ciśnień, jednym z najbardziej oryginalnych obiektów architektonicznych na Mazowszu Północnym.

Zaprawdę powiadam wam, czort ze podziemia wylazł i smażyć nas począł. Któż to słyszał, coby Celsjusz takiż pokaźny jawić się raczył we najjaśniejszej Rzeczpospolitej, we krainie owej umiarkowanej, gdzie bursztynowy świerzop i gryka jak śnieg biała sarmacką jest palmą, gdzie we bałtyckich odmętach kąpiel hipotermyą grozi, gdzie po błędowskiej saharze błądząc pragnienia uświadczyć nie zdążysz?

Za czasów mojej młodości wraz z nastaniem lata zaczynał się tzw. sezon ogórkowy, szkoły zamykały podwoje i niewiele działo się w okresie jego trwania, zarówno w polityce jak i w kulturze. To był czas na odpoczynek, na wyjazd nad morze, czy na Mazury. Zresztą, nikt nie oczekiwał fajerwerków od polityków, ziało od nich nudą na kolejnym plenum przodującej partii.

Po raz pierwszy wzniósł się „na młodości skrzydłach” w sierpniu 1920 r., kiedy miał 12 lat. Porwany chłopięcą odwagą, poszybował wraz z uratowanym karabinem maszynowym, ścigany przez konnych bolszewików, i cudem ocalał.