Hula wiater

I siąpić począł deszczyk dżdżysty, wiater lica fikuśnie smagać począł, Celsjusz nikczemne przybrać raczył wartości, a słonko promienia superfioletowego szczędzić poczęło. Nie masz ci już boćka we krainie owej, gdzie bursztynowy świerzop, świerzop ci już nie bursztynowy i dzięcielina nie pała, a łosie, dziczyzna i zwierz wszelaki tęsknie ku włościom człeczym bieżą, ze człekiem się mijawszy, co natury zew posłyszawszy ku ostępom dzikim wojaż czyni, coby grzyba ubić. Nadejszła jesienna pora.

A kiedy na firmamencie słońca posucha, dzika natura człecza jawić po wtóre się raczy, albowiem jako śpiewał trubadur Kazko, sarmaci takoż agresywni po temu, iże nie masz ci słońca we najjaśniejszej Rzeczypospolitej, jeno ziąb i siąpi. Nerw się tedy jakowyś uaktywnia, jako u Radko Sójki, coby cara ruskiego skarcić. Pamiętać jeno nam trzeba, iże we ruskiej krainie ziąb pokaźny bardziej, a słońca posucha większa, przeto i agresyi ci u nich więcej, niźli we sarmatach, i agresyja owa agresywna bardziej, niźli pospolita agresyja. I nie masz ci u nich we tundrze dla lisów eliksiru.

Jeno na jankeskiej ziemi, jakoby na antypodach, albowiem tamże ludy północy przyjaźni szukać pragną przeze króla z południa nękane. Dziwny tamże mikroklimat i fauna endemiczna. 
Śpiewał onegdaj komik Tadko, iże we krainie Zulu-Gula wiater po górach hula, a we dolinach równy dym ze komina. Zaprawdę, zewu owego natury, co instynkty pierwotne wzbudzać raczy, genesis pośród sejmowych ław szukać trzeba. Tudzież wszak po korytarzach szczekanie się unosi, warczy jeden na drugiego i spode byka spoziera. A kiedy mury Sejmu Wielkiego opuścić raczy poseł, awantury wszczynać raczy petrynałem na farbę machawszy jako przyrodzeniem, li po płotach jako kocur chadzawszy, coby pożywienie dostarczyć. Zaprawdę człek do zwierzowego królestwa przynależy, jeno co niektóren o ewolucyi pamiętać nie chce.

Kiedy natura człeka wzywa, człek we watahę formować się raczy, albowiem mawiają, iże i Herkules dupa, kiedy ludu kupa. I tedy bieży takowy marsz traktem grodu, któren znasz, jako śpiewał trubadur Muńko. I takoż ode roków pańskich tuzina żywota ci on człeczego bronić raczy i zaślubin waćpanów i waćpanien. Jak świat światem każden wszak wiedzieć raczy, iże pukać raczą we wrota izb naszych waćpan z waćpanem, li waćpanna z waćpanną. Bądź waść pozdrowion, rzeczą, jam jeno przybył, coby waści czeladź rozpieprzyć. Cóż tedy pozostaje? Jeno maszerować, może tedy we izbie nas nie zastaną.

Może po temu zwierz dziki leśne ostępy opuszczawszy ku człekowi podąża, coby człek refleksyi zadość uczynił, iże głos ci on rozsądku ze natury zewem myli? Rymował onegdaj trubadur Łono, iże Pan niebieski zadzwonić do niego raczył. Przekaż waść wżdym, iże czas już, coby oprzytomnieć, zakrzyknął ci on. Rzecze tedy trubadur, iże nie da rady, albowiem za daleko zaszło. Zaprawę, nie sposób natenczas niezgody na dictum owo dać.

Jesienna pora przyszła, beze uchwały, beze konferencyi, beze konsultacyi i beze prasowego rzecznika. Wiater na transparenty nie zważa, deszcz hasła rozmyje, a po słowach wielkich jeno echo zostaje. Natura zawżdy tryumfuje. A człekowi wciąż się zdaje, iże świata ci on królem.

Koń by się uśmiał.