Wiater zmian

I follow the Łydynia, down to Konopnicka Park, listening to the wiater of change. 

Zaprawdę powiadam wam, wieje. Mawiają, iże nadobny jest wiater, albowiem nawet kiedy duchota, a wiater, tedy ziąb. Jeno natenczas inszy to wiater, albowiem nie sandałem ze masłem wieje, ni onucą, jeno wiater to zmian. Progresyi to wiater, modyfikacyi i reformacyi. Inszość idzie.

Zacne to wieści dla najjaśniejszej Rzeczypospolitej, albowiem kres to niechybnie epoki owej lodowcowej. Mało wszak brakowało, coby mamuty na powrót żywot u nas poczęły, misie białe puchate spode biegunowych włości wojaż ku nam uczyniły, a u boćków pamięć o krainie owej, gdzie bursztynowy świerzop, we mrokach dziejów zaginąć by raczyła. Łaską my tedy spłynięci uświęcającą, iże się wiater zmienił, we razie przeciwnem zgubieni by my byli na amen. Wymarzli bym niechybnie, spode śniegu nie wyleźli, ze głodu pomarli, a przecie i tak nas porachować coraz to łatwiej. Jeno przetrwalim. I tedy powrócim mocniejsi, we boju zahartowani. Tera ze wiatrem.

Mawiają, coby pode wiater nie czynić. Zaiste, na takowe dictum godzić się należy beze zdań dwóch, albowiem trwoga tedy przede niełaską spłynięciem. Ze wiatrem trzeba, albowiem jako śpiewał trubadur Nadsiadło, wiater zawżdy we dobrą stronę wieje. Wiatrowi odpór dawać nie trzeba, albowiem kiedy sztywności zbytek i elastyczności posucha, połamać wiater może, i tedy bezhołowie czyni, jako we Szymko szlacheckim dobytku. Niejeden bój ze wiatrem czynił i niejeden we boju owem poległ, jako onegdaj trubadur Paweł ze trupy Biust, li ekonom Ryśko. Tenże jednakowoż masochista jakowyś pewno, albowiem wieść gminna niesie, iże po wtóre ze wiatrem bój stoczyć pragnie.

Natenczas Jarko dziedzic Żoliborza wiatrowi zmian rękawicę rzucić raczył, albowiem pośród świty swej swary i destabilizacyę obaczywszy, banicję rozważać począł wobec niesfornych podewładnych swych dworzan, dworczyków i inszych galanteryj, co we maślarzy, harcerzy i zakonników bawić się raczą. Zali dopadnie każąca prawica sprawiedliwości i prawa nicponi owych, li zdmuchnie wiater tegoż, co pode wiater stanął, choćby i stał on niewzruszenie ode czasów niepamiętnych?

Wiatru owego kierunek zacnie obaczyć, sztuka to nie lada. Nie starczy wszak busola potężna, nosa zacnego mieć trzeba jeszcze, coby nimże wyniuchać. Zali tedy król Dönek pode wiater stoi ze jankeskim pokoju rajcą wojowawszy, li niucha ci on, iże wiater ów jeno anomalyą i przeczekać go trzeba? Zali pode wiater kanclerz Karol stoi liberum veto niezmordowanie czyniwszy, li niucha ci on, iże wiatru kierunek zmieni się niechybnie i we prawo wiać będzie?

Zaprawdę, przykład ci oni brać mogą ze ciechanowskiej ziemi, albowiem tudzież kiedy wieje, nikt pode wiater stawać nie zamierza. Oto wpierw kasztelan pułtuskich włości buławę swą oddaje, światło zielone dawszy przymierzu przedziwnemu, na podobieństwo przymierza przedziwnego ze ciechanowskich włości. Na makowskiej ziemi akuszerek izbę zamknąć chcą na cztery spusty, albowiem boćki pode wiater latać nie chcą, dziatków rachunek redukowawszy. A ciechanowska kasztelania zgodnie z wiatru kierunkiem ze izby starej do nowszej i zacniejszej przeprowadzkę czyni, na parapetówkę huczną namiestnika książęcego Adama z Truzik z rajcami zaprosiwszy.

Zali wiater ów zefirkiem ledwie, co delikatną bryzą lica nasze muśnie, li huraganem potężnym jawił się będzie, co ze ziemi powierzchni świata porządek zdmuchnąć raczy niechybnie? I cóż ci wiater ów przyniesie? Tegoż nam wiedzieć nie dano.

Jeno na wypadek wszelaki pode wiater sikać nie raczmy.