Wieczór wspomnień, poezji i muzyki

Poezja, muzyka i pamięć o tych, którzy współtworzyli ciechanowskie i regionalne środowisko artystyczne, wypełniły XIX Ciechanowskie Zaduszki Poetyckie. Miały one miejsce 6 listopada, dzięki uprzejmości i we współpracy z Powiatową Biblioteką Publiczną w Ciechanowie.

Spotkanie, organizowane od 19 lat przez Oddział Ciechanowski Stowarzyszenia Autorów Polskich, jest okazją do wspólnego wspominania zmarłych twórców, przywołania ich dorobku i przypomnienia, jak wiele pozostawili po sobie w lokalnej kulturze. Szczególne miejsce w tegorocznych wspomnieniach zajął Krzysztof Turowiecki z Przasnysza, który zmarł w 2026 roku. Przywołano również postacie związane z regionalnym środowiskiem literackim i artystycznym, wśród nich Stanisława Kęsika, Stefana Żagla oraz Alfreda Borkowskiego i ich poezję.

Istotnym elementem wydarzenia były wspomnienia o znanych polskich poetach spoczywających na warszawskich Powązkach: Broniewskim, Staffie, Baczyńskim, Osieckiej, Tuwimie, Gałczyńskim, Herbercie, Oppmanie i Leśmianie. Ich obecność powróciła za sprawą zdjęć ich mogił i poezji – czytano utwory, które pozwoliły ponownie usłyszeć słowa nieobecnych już autorów. Ich wiersze prezentowały aktorki ze Sceny Trzeciego Wieku, działającej przy Stowarzyszeniu Uniwersytet Trzeciego Wieku w Ciechanowie, nadając spotkaniu szczególnie refleksyjny i wzruszający charakter. Kilka własnych utworów zaprezentowali poeci uczestniczący w spotkaniu, dzieląc się z publicznością własną wrażliwością i przemyśleniami.

O muzyczną oprawę wydarzenia zadbali Radosław Lisowski z córką Zofią Lisowską oraz Zbigniew Dembowski. Ważnym elementem spotkania była również prezentacja filmu przypominającego znane postacie ciechanowskiego środowiska artystycznego, począwszy od 2009 roku. Ciechanowskie Zaduszki Poetyckie po raz kolejny pokazały, że pamięć o artystach nie kończy się wraz z ich odejściem. Pozostają ich wiersze, książki, muzyka, obrazy, ale także spotkania i relacje, które budowali. To właśnie dzięki takim inicjatywom ich twórczość nadal żyje, a kolejne pokolenia mogą poznawać ludzi, którzy zapisali się w historii lokalnej kultury. Był to wieczór, w którym poezja stała się mostem między przeszłością a teraźniejszością, a wspomnienie – wyrazem wdzięczności i szacunku dla tych, którzy pozostawili po sobie trwały ślad.