Łżykwiat

Drzewiej miesiąc ów czwarty, co natenczas kwietniem się zowie, łżykwiatem zwano, albowiem kwiecie owe, co ślepia nasze mami we czasie owym wiosennym, złudnym bywa obrazem.

Zdawać się tedy raczy, iże natenczas lepiej już jeno być musi, a człek wiarę po temu daje, albowiem znaki na niebie i ziemi. I tedy bywa, iże opatrzność rzyć człekowi pokazać raczy, li go obuchem po łbie zdzieli, coby człek zanadto rad nie bywał na owym łez padole. Zaprawdę powiadam wam, lepiej ostrożności zadość uczynić i oczekiwań pokaźnych nie mieć, albowiem łaska ślepo spływać raczy i gdzie spływa, nie baczy.

Zaprawdę, okazał znade balatońskich wód lud palec środkowy królowi Wiktorowi, lament i łamanie rąk na carskim dworze czyniwszy i we jankeskim królewskim pałacu, na rodzimym podwórku pośród szlachty prawej i sprawiedliwej konsternacyę i trwogę u miękiszona przede żurkiem. Zaprawdę i jankeskiego króla kres na horyzoncie zdawać się raczy majaczyć, albowiem obraz jego poddanym coraz to bardziej nadobny, a i Leonowi podpadł. Zaprawdę, Karol nominacyom zadość czyni, strawa dla dorożkowych koni tanieje, Adam z Truzik dukaty rozdaje, izby powstają, trawa rośnie, a grill czeka. Zaprawdę, jakoby zmian wiater skądciś duje i bujają się na wietrze metr dwadzieścia tuje. 

Jeno zaklinam was, radować się zawczasu nie raczcie. Jawić się nam wszak nie trzeba, jakoż ów kur, co myśleć raczył o niedzieli. Nam wstrzemięźliwości trzeba, ślepia chłodnego, emocyi posuchy. Nam nadobnych wieści spodziewać się trzeba chyżej, niźli owych zacnych. We razie inszem, jako mawiają, we rzyci nam się poprzewracać raczy, albowiem zacnie każden jeden by chciał, a jako mawiał Ferdko, robić ni ma komu.

Jeśli wiary po temu nie dajecie, obaczyć raczcie, jakiż miesiąc ów los zgotował najjaśniejszej Rzeczypospolitej na dziejów mrocznym trakcie. Żodyn wszak się spodziewać nie raczył, iże zacne najjaśniejszej Rzeczpospolitej początki nadobne mieć będą continuum, wszak ode chrztu i ode koronacyi dzieje owe poczęlim miesiąca owego czwartego, tedy takoż hołd pruski król przyjąć raczył. I tedy wyczerpać się raczył zacności ów kielich, albowiem natenczas insze dictum miesiąca owego znakiem.

Miesiąca tegoż wszak targowicę zawiązano, malarz parszywy ze wąsikiem poczęty został i tenże sam malarz pieczęć pode białym planem złożył, na katyńskiej ziemi zbrodni inszy wąsaty parszywiec dokonał, pode czarnobylskim grodem jądrowa destrukcyja morową chmurę poczyniła, kres nadszedł doczesnej drogi Janko Pawła i na smoleńskiej ziemi króla Leszko roku pańskiego dziesiątego, na roków wiele krainę ową, gdzie bursztynowy świerzop, we mroku i polaryzacyi objęcia pchnąwszy. Niby takiż wiosenny, kwiecia pełen, niby takiż radosny, a fałszywiec i zwodnik. Roku pańskiego bieżącego hetmana Jacko zabrał niespodzianie, jako roku pańskiego zeszłego hetmana Leona. Natenczas nie szczędzi i ciechanowskiej ziemi los parszywy. Tragedyą ci ona i krwią naznaczona ode miesiąca samego zarania, co o niej wieść we krainie całej nadwiślańskiej się rozejść raczyła, piętno na ciechanowskim ludzie odcisnąwszy i we pamięci naszej się ostawszy po wsze czasy.

Symbolicznym tedy się jawi, iże miesiąca owego imię patrona krainy owej, gdzie bursztynowy świerzop, czcić raczym. Czemuż tedy? Jawić się raczy dictum takowe, jakoby rechot to był historyi wobec sarmackiej krainy, jakoby rzec nam chciawszy, iżem na los ów parszywy po wieki skazani. Ech, spożyłby co, ale prohibicya.