Wszystko przeze cyklistów

Mawiają, iże mer ciechanowski trakty bicyklom miłe czyni, a traktów owych nieomal mile cztery jawić się będzie. Zaprawdę, znak to czasów doczesnych, iże człek na powrót bicykli uroki odkrywać raczy, jako drzewiej i onegdaj bywało.

I jam uroki owe odkryć na powrót reflektował, przeto nade bałtyckim rajskim morzem bywszy na highway to hel żem był się udał bicyklem używanem. Powiadam wam tedy, iże zacnymi chęciami hel wybrukowany, jeno mierzyć trzeba siły nade zamiary, albowiem kuku na rzyci uczynić można.

Drzewiej bicyklem jeno człek przemieszczać się raczył, a bicykl ów jako koń dla Mongoła się jawił. Rzec można było, iże koczowniczy żywota tryb człek prowadził, na bicyklu potrzeby wszelakie żywotne załatwiawszy, ze bicykla nie schodziwszy ode świtu aże do zmierzchu. Jedyny to wszakże sposób był onegdaj dla człeka młodocianego, coby ze punktu A do punktu B chyżo bieżyć. I tedy nadszedł czas, kiedy człek bicykl porzucił zdradziecko, coby kół rachubę razy dwa pomnożyć i rydwanem postrach siać począć pośród woźnic inszych. I tedy takoż mu luksus ów do gustu przypadł, iże choćby i łokci parę ledwie bieżyć musiał, konie do rydwanu zaprząc wolał, niźli z buta we wojaż wyruszyć. I takoż mijały roki pańskie niechybnie, przybywać raczyły ciężkości funty, a kondycyja człecza coraz to bardziej nikczemnej postury. Człek za bicyklem tęsknotę poczuł, coby na powrót wiater we włosach przerzedzonych hulał, robactwo we zębach zatrzymywać się poczęło, a palce ode łańcucha spadającego czarny jako smoła kolor przybrały. Problem jeno we tem, iże we tęsknocie owej wzajemności brak. Nie masz ci już miłosierdzia owego ze bicykla strony, co ci wiarę po temu dawać raczyła, iże zacny ów świat przede tobą podwoje swe otwierać raczy. Natenczas ze bicyklem współżycie jako męka się jawi. Rzyć o litość woła, albowiem hemoroidy śmiałości nabierają, kolana skrzypią jako wóz drabiniasty, łydki zakwas czynią lepszy niźli na chleb, a prawice odciskami kolorowemi upstrzone jakoby skrzydła rajskiego ptaszyska. I nie dziwota to, iże obrazić się raczył na nas bicykl, kiedym go roków temu wiele bezdusznie porzucić raczyli.

Udobruchać go musim. Na powrót zaufanie jego wzbudzić. Śpiewał onegdaj trubadur Leszko Tywątroba, iże bicykl jest wielce okej i bicykl to jest świat, przeto może byś tak Damian wpadł popedałować. Ubierz się tedy we szaty obcisłe, albowiem zacnie mieć styl i tedy depnąć raczymy ode wsi dode wsi. Bicykl ucieczką wszak się jawi ode zła wszelakiego na owem łez padole. Bicykl to wolność, choćby i rzyci boleściami groziła. Tolerancyi nam trzeba.

Jako wżdy trakty prowadzić raczą ku rzymskiemu grodowi, tako wżdy bicyklowe dukty ku grodowi ciechanowskiemu prowadzić będą. Niechaj przybywają ci tudzież cykliści ze świata całego, li aryjskie to ludy, li lica ich śniade, li osełedce ci u nich na mózgowiu, albowiem na bicyklu każden taki sam. Bicyklowi gaśnicy nie trzeba, ni stolika, co go wywrócić można. Bicykl ku lewej, ni ku prawej nie dąży, albowiem coby równowadze zadość uczynić, prosto bieżyć trzeba. Bicykl nie szura i foliji ci on pozbawion. Bicykl prostej jest konstrukcyi. Bicykl wykluczać nie raczy.

Bicykl beze człeka dziczeje, przeto ujeździć go na powrót trzeba.

Czas nam kowbojami się ostać. Ciągów pieszo-rowerowych.