Ostatnie, szalone dni karnawału zwane były kusymi dniami, kusakami, ostatkami, zapustami lub mięsopustem. Był to czas spotkań przepełnionych radością, swawolą, muzyką, śpiewami i tańcami do upadłego, ale przede wszystkim – tradycyjnie dni obfitego, tłustego jedzenia. Na wsi zazwyczaj nie było ono zbyt wyszukane – głównie kiełbasy, suto kraszone skwarkami kartofle i kasze, ociekające słoniną bigosy, słodkie pączki lub mniej pracowite pampuchy. W bogatszych domach szlacheckich pojawiały się też różne pieczenie i chruściki. Wszyscy jednak jedli do syta przed zbliżającym się długotrwałym postem.

Wyznaczanie patronów roku 2026 to nie zabawa w kalendarz. Sejm i mazowiecki samorząd rzucają nam wyzwanie. Zamiast pomnikowej nudy, dostaliśmy zestaw, który uwiera i zmusza do myślenia. Czy jesteśmy gotowi na historię bez retuszu?

Boże Narodzenie to czas wyjątkowy. I właśnie o nim opowiadają kolędy i pastorałki, których  pisanie i wykonywanie jest jednym z najważniejszych elementów tradycji bożonarodzeniowej. Chętnie je śpiewamy, i to nie tylko w kościele, lecz także w domach, w gronie rodzinnym, z przyjaciółmi, w szkołach.