I nastał czas, kiedy nie masz władcy nade władcami, albowiem kres nadszedł posługi jego doczesnej, coby u Pana w niebiesiech posługę wieczną napocząć. I nastał czas bezkrólewia, a bezkrólewie wszakże to smuty czas, chaosu i degrengolady wszelakiej.

Na Mazowszu mieszkam od pacholęcia więc znam wszystkie strony i zakamarki. Zwłaszcza w stolicy, gdzie czuję się u siebie, tak w zgiełku śródmiejskim, jak i w dalekich suburbiach. Wiem, z których wałów rozpościera się najpiękniejszy widok na Wisłę i gdzie można najlepiej zjeść, będąc dobrze obsłużonym. Warszawa ma wiele tajemnic, niedostępnych dla turystów. A ja sam, kiedyś będąc tu przewodnikiem, lubię odkrywać wciąż nowe tajemnice. 

Od kilku już tygodni – również na łamach TC – widać spore zainteresowanie przypadającym w tym roku 1000-leciem koronacji Bolesława Chrobrego oraz jego syna Mieszka II Lamberta.

1000 lat temu, prawdopodobnie w okolicach świąt Wielkiej Nocy odbyła się koronacja króla Polski Bolesława I, zwanego Chrobrym. O tym wiekopomnym zdarzeniu pisali przy różnych okazjach kronikarze, apologeci (pochlebcy), krytycy, historycy, politycy i...”T-raperzy znad Wisły”.

Zaprawdę powiadam wam, łba boleści okrutne. Kara to boska wszakże za grzech główny pode numerem piątem obwieszczon, a ze wtórej części szczególnem uwzględnieniem. Ach, jakiż miły duszy mej napitek ów był dnia wczorajszego! Ach, jakiż paskudny natenczas się jawi... Cóż żem widział w trunku owym, we łbie się dnia dzisiejszego mieścić nie zdoła. Klnę się przeto, iż póki żyję, świństwa owego spożyć już nie raczę.

Każde święta to świetna okazja by wzbić się w wyższe rejony mistyki i transcendencji. Ale tylko szansa. Gdy przyjdą goście i dzieci zaczną się nawoływać, szanse spadają do zera, radosny gwar wypełni wszystkie pomieszczenia domu. Dlatego lubię wstawać wcześnie i zanim zacznie się świąteczna krzątanina, jak mały chłopiec umykam na poddasze, bo tam jest moje prawdziwe sanktuarium. Świątynia dumania. Tam mi się myśli najlepiej.