Największym wydarzeniem sportowo-medialnym, najczęściej wymienianym imieniem oraz najciekawszą potrawą ostatniego weekendu były…?
Oczywiście! Finał tenisowego międzynarodowego turnieju kobiet na Wimbledonie, Iga Świątek oraz makaron z truskawkami. Trzy w jednym.

Zaprawdę powiadam wam, kara boska na najjaśniejszą Rzeczpospolitą spaść raczyła. Wpierw wyjątkowo zimna Zośka do krainy owej, gdzie bursztynowy świerzop, przylazła i przeze miesiące dwa wyleźć jędza nie raczyła. A kiedy wreszcie wyleźć jędza raczyła, duchoty ci jak na lekarstwo uświadczyli my, coby genueński jakowyś niż parszywy powitać. Zaiste, piękną mamy jesień lata bieżącego.

Prezydent Andrzej Duda kończy niebawem swoją drugą i ostatnią kadencję. Pod koniec urzędowania postanowił nas zaskoczyć. W jednym z wywiadów (dla Nowej Konserwy i tym podobnych mediów), pan prezydent, cytując nie zidentyfikowanego obywatela, opowiedział się za wieszaniem ludzi, jako właściwą karą śmierci, szczególnie za zdradę i bezczelne warcholstwo. Wszystko to mówił w kontekście krytyki wobec sędziów, którzy jak rozumiem, niezupełnie się podpisują pod jego doktryną jurysprudencji. Jednak co dokładnie pan prezydent miał na myśli, tego nie wiem i tego pan prezydent do dziś nie wyeksplikował.

Dzień 15 lipca w polskiej tradycji narodowej kojarzy się nierozerwalnie z grunwaldzką wiktorią. Jak bowiem zapisano ku pamięci potomnych – między innymi w słynnych „Rocznikach” Jana Długosza – to właśnie w dzień Rozesłania Apostołów 15 lipca 1410 r. wojska polsko-litewsko-ruskie pod wodzą Władysława Jagiełły rozgromiły na polach pod Grunwaldem wojska krzyżackie i wspierające je zachodnie rycerstwo w jednej z największych bitew średniowiecza.

W piątkowy późny wieczór (4 czerwca) Polki rozpoczynały zacięty bój z Niemkami na mistrzostwach Europy w piłce nożnej, po raz pierwszy w historii na imprezie tej rangi. Dzień wcześniej o tej samej porze Szymon Hołownia podążał pośpiesznie ulicami Warszawy marszałkowską limuzyną na spotkanie z Adamem Bielanem.

Zaprawdę powiadam wam, najjaśniejsza Rzeczpospolita dla najjaśniejszych sarmatów jeno, zakrzyknął Robko Bździszewicz krużganek oświaty we prawicy dzierżąc na podatnym gruncie. I obaczyli światłość ową waćpan dorodny jeden z drugiem i wyszli, siłki opustoszywszy, ustawki zawiesiwszy, zasiłek wziąwszy i z pieśnią miłosierną na ustach ku miedzy się udawszy, w pogardzie mając tnące szpony duchoty, sarmackich przodków wobec inszych spolegliwość, Janko Lenina imaginacye i Czereśniewskiego, pilnować coby im Kargul Germanin pola nie zaorał na dwa palce i Zenko śniadego inżyniera nie podrzucił, co im Pawlaczkę podprowadzi.