Zaprawdę powiadam wam, pasa popuścić nam trzeba, albowiem przede nami kupców wszelakich, panów folwarcznych i Ryśko koszmar – pół tuzina nieomal słońca zachodów beze pańszczyzny odrabiania. Cóż uczynilim zacnego roku pańskiego bieżącego, coby nas takową łaską spłynąć? Jakież czyny szlachetne przedsięwzielim, jakież dobro poczynilim? Zaprawdę nieswoje uczucie owo, jakoby zbytek łaski jakowyś. Zaiste, podług zasług naszych opatrzności miłosierdzie owo?

Rok już odchodzi do historii i wielu próbuje go podsumować. Mam też, niestety, takie niecne skłonności. O ile jednak rekapitulacja wydarzeń w moim prywatnym życiu nie nastręcza problemów, o tyle ogarnięcie szerszych zjawisk, wykraczających poza osobisty horyzont, wydaje się gargantuicznym zadaniem.

W ostatnim czasie głośno – głównie za sprawą lokalnych mediów, a także wystawy „Pod niebem Ciechanowa…” zorganizowanej w Powiatowej Bibliotece Publicznej im. Zygmunta Krasińskiego oraz książki profesor Anity Frankowiak „Śladami Apolonii Szczęsnej. Gerson – Słupski – Prószyński – Białoszewski. Szkice o komunikowaniu artystycznym” – o wyjątkowej postaci w powojennej historii Ciechanowa, Apolonii Szczęsnej, oraz o prowadzonej przez nią w latach 1945-1951 Szkole Malarskiej im. Jana Matejki, która mieściła się w barakach przy ulicy Augustiańskiej 7, a następnie w domu przy Placu Kościuszki 6.

Szop pracz jaki jest, nie każdy widział. Znany jest na pewno ze zdjęć, można go oczywiście oglądać w zoo, ale zobaczyć go na żywo, w naturze, do tej pory nie wszędzie było łatwo. Ale to się może wkrótce zmienić. 

Rok pański bieżący niechybnie ku kresowi swemu podąża, a czas ów podesumowań wszelakich jest czasem. Mawiają, iże każden kronikarz poważny plebiscyt jakowyś uczynić musi.

10 grudnia rozdano nagrody Nobla. W dziedzinie literatury otrzymał ją węgierski pisarz o trudnym do wymówienia nazwisku Laszlo Krasznahorkai.