Podczas niedawnej prezentacji książki „Dzieje Glinojecka”, jaka odbyła się w Powiatowej Bibliotece Publicznej w Ciechanowie, zadano mi pytanie w sprawie dawnych urzędów ziemskich oraz miejskich, których nazwy już dawno wyszły z użycia w języku codziennym, ale ciągle można je odnaleźć w źródłach historycznych epoki staropolskiej.

Słyszymy głosy Gustawa Holoubka, Andrzeja Łapickiego, Zbigniewa Herberta, Stanisława Dygata, Kaliny Jędrusik, Zdzisława Maklakiewicza, Mieczysławy Ćwiklińskiej, Ireny Kwiatkowskiej, Agnieszki Osieckiej, Wojciecha Młynarskiego, Violetty Villas, Jerzego Połomskiego…

Mawiają, iże czas to dukaty. Czemuż przeto dukatów ci u nas nie zbywa, kiedy czasu darować nam opatrzność raczy aże minut kopę całą roku pańskiego każdego? Ano po temu pewno, iże wpierw zabrać nam raczyła podstępnie, coby natenczas wspaniałomyślnie darować, jako iże darowanej szkapie kobyle we zęby zaglądać nie winnim. Bidę my przeto klepać raczym, jako bidę klepalim, albowiem miast we przód wojaż czynić, raz to we przód, a raz we nazad smagać nas raczy wiatr losu okrutny. Natenczas nazad czas nastał.

Warszawa tej jesieni jest piękna, bo rozbrzmiewa muzyką Chopina. Nawet w deszczu. I nawet jeśli nie udało nam się zdobyć karnetu do filharmonii, na przesłuchania konkursowe, możemy zawsze słuchać występów młodych mistrzów klawiatury w najróżniejszych mediach, najpełniej w radiowej Dwójce. Jury konkursu wybrało do finału jedenastu (zamiast dziesięciu) pianistów, ale i tak dostał się tam tylko jeden Polak, Piotr Alexewicz. Gra rewelacyjnie i ma szanse na sukces.

Kultura chrześcijańska – kultura niezależna

Dwa wilki siedzą rozparte na polance, w leśnej głuszy, w tle góry podobne do… Bieszczad.