„O, niedobrze, panie Bobrze” – śpiewał przed wojną słynny Chór Dana, z młodym Mieczysławem Foggiem. „Panie Bobrze nie jest dobrze” – słyszymy we współczesnej piosence dziecięcej na kanale „Kolorowe Rytmy”.

Przyroda przypomniała nam, że druga połowa listopada to tak zwane przedzimie. Jak podają mądre źródła, to okres roku na styku jesieni i zimy, w którym średnie dobowe temperatury powietrza wahają się pomiędzy 5 a 0°C, z tendencją malejącą. Ostatnimi laty ta przełomowa pora roku rzadko się pojawiała w czystej postaci. Ale teraz dotarła do nas w pełnej krasie.

Dywersant, jako Boga miłuję, zakrzyknął onegdaj Franko sławetny, po czem dobył miecza i nieopatrznie wojnę rozpętać raczył. Czegóż na torach, waćpan stoisz, zakrzyknie natenczas jeden z drugiem, jako dyliżansu woźnica z wolskiego traktu, kiedy mary i zmazy nocne nachodzić raczą niechybnie.

Już nie żyjemy w okresie przedwojnia, jak to jeszcze niedawno zapowiadał Tusk. Teraz zawitała wojna. A właściwie różne, dziwne wojny, niektóre nawet z nazwy  ekscentryczne: kognitywna, cybernetyczna, hybrydowa, kinetyczna, psychologiczna, etc. 

Obecność Mazowszan w dawnym Krakowie, stołecznym mieście Królestwa Polskiego, nikogo nie dziwi. Również w felietonach publikowanych na łamach TC nieraz już pisałem o krakowskich peregrynacjach Mazurów, zwłaszcza w XV i XVI wieku. Dziś do tematu tego chciałem wrócić za sprawą wydanego niedawno przez Dawida Machaja i Macieja Zdanka łacińskiego rękopisu ze zbiorów Biblioteki Jagiellońskiej zawierającego diariusze (dzienniki) z lat 1555-1591, pisane przez profesorów Uniwersytetu Krakowskiego – Mikołaja z Szadka i Marcina Glicjusza z Pilzna.

Jeszcze nie tak dawno jezioro Garda znane było większości Polaków głównie z... wiatru wiejącego nad tym pięknym, alpejskim akwenem. Nie było chyba krzyżówki, ulubionej rozrywki umysłowej mojego pokolenia, żeby nie pojawiało się hasło: „wiatr znad jeziora Garda”. A na ile liter? Na trzy… Odpowiedź brzmi – Ora.